Na deprechę, najlepszy Szekspir!

Ludzie gnajcie do teatru!

Notatka syntetyzująca – Burza, Szekspir

Szekspir był geniuszem naj uniwersal niejszym, jaki się kiedy w literaturze pojawił. W tragedii, komedii, historycznym dramacie, sielance, komedii sielankowej, sielance historycznej, w poemacie niepodzielnym, w poezji nieprzerwanej jest jedynym.

Nie tylko ma moc nieograniczoną wywoływania z nas śmiechu i łez, nie dość, że panuje nad wszelkimi środkami pomocniczymi w przedstawianiu namiętności, nad dowcipem, nad myślą i doświadczeniem, rozrządza także całym obszarem wyobraźni twórczej, obudzającej trwogę i wesołość, równie trafnie widzi świat idealny jak rzeczywisty, a ponad tym wszystkim góruje u niego prawda charakteru i natury, i duch ludzkości.

• Czyś ostatnią burzę Wedle rozkazu do słowa wykonał?
• Znać taka wola była przeznaczenia, byśmy na wyspie odegrali sztukę.
• Świeża rosa boskich błogosławieństw niech się rozleje.
• Bo on jest czystym duchem przekonania. I przekonywać jest jego rzemiosłem!
• Jam ci dał słowa, żebyś mógł objawić myśli przeze mnie w duszy twej zbudzone.
• Mowę mi dałeś; cała z tego korzyść, Że kląć dziś mogę. 
• Kto miał dosyć serca, by w tym zamęcie rozumu nie stracił
• Słowo jego potężniejsze od zaczarowanej lutni. 
• Wolałbym jednak umrzeć suchą śmiercią.
• O, gdybym bóstwa mogła mieć potęgę,
• Nikt w wyzwolonych sztukach mi nie sprostał, Bo ku nim całą obróciłem pilność,
• Gdym ja, niepomny świata interesów, cały się oddał ulepszeniu myśli,
• Powieść twa zdolna głuchego wyleczyć
• Jam sztuką moją zbadał, że mój zenit stoi pod wpływem gwiazdy pomyślności;
• Zabierz mu przód książki, bo on bez książek nie mędrszy ode mnie; Bez nich na pomoc nie przyjdą mu duchy, które go z serca jak ja nienawidzą.
• Dość wielkim państwem książki były dla mnie.
• Bez której cała byłaby ta powieść gadką bez celu.
• Złe cele farbą nawiedli piękniejszą.
• O, cherubinie, ty mnie ocaliłaś! Gdy mi z ócz słone krople w morze ciekły, Kiedym rozpaczał, tyś się uśmiechała Natchniona siłą z wysokiego nieba, Tyś we mnie męstwo wskrzesiła mdlejące, że mogłem śmiało z przeciwnością walczyć.
• Jak książki kochałem, uprzejmie dorzucił tomy z mej biblioteki, co mi są droższe nad stracone księstwo.
• Duch wyższych, szlachetniejszych uczuć
• Wiesz, w jak okrutnej znalazłem cię doli, Jęki twe litość budziły w niedźwiedziach i wilki wyły na krzyk twej boleści.
• Nimfy morskiej weź na siebie postać, Bądź niewidzialny dla każdej źrenicy,
• Głuchy na dobroć, a na chłostę czuły
• Ojca morskie tulą fale; Z kości jego są korale, Perła lśni, gdzie oko było; Każda cząstka jego ciała w drogi klejnot się przebrała
• Ten rak piękności, smutek nie oszpecił,
• Tanie zwycięstwo tanią robi zdobycz.
• Złe w takiej mieszkać nie może świątyni. Gdyby dom taki zły duch opanował, Anioł z pięknego wygna go mieszkania.
• Bo ci sumienie siły odebrało.
• a ludzie ci przy nim są aniołami.
• wolny, jak wiatr w górach,
• Racz więc, o, panie, na twej szali ważyć smutek z pociechą.
• Baczność! Dowcipu nakręca już zegar.
• o co zakład?  O parsk śmiechu.
• Jakby je bagna perfumowały.
• Tunis, panie, to dawna Kartagina.
• Piękne dziewczę, zawieszone między odrazą, między posłuszeństwem.
• Sebastianie, prawdom, które mówisz, brak łagodności i stosownej pory. Rozjątrzasz ranę, której trzeba raczej Plastrów łagodnych.
• Gdy czoło twe chmurne, zły czas nam wszystkim nastaje.
• Żeby dać sposobność do śmiechu tym panom, których płuca tak są drażliwe i łaskotliwe, że lada nic ich nie rozśmiesza.
• Jesteście szlachtą niepospolitego serca, gotowi ściągnąć księżyc z jego sfery, gdyby przypadkiem na niej pięć tygodni bez zmiany pozostał.
• Poszlibyśmy z nim jak z latarką na nietoperze.
• Śmiechem do snu mnie ukołysać.
• Daję ci z drugiej tak szczytną nadzieję, że nawet bystre ambicji źrenice nic już wyższego nie odkryją dalej.
• Bieda dziwnych daje nieraz człowiekowi kompanów.
• Nie mam dość długiej łyżki, aby zasiąść z nim [diabłem] do jednej misy.
• Przysięgnij na to — pocałuj księgę — niebawem przydamy jej nowej treści.
• Ileż jest zabaw męczących człowieka! Ale zmęczenie wdzięku im dodaje.
• Słodkie te myśli dodają mi siły, a praca przy nich zda mi się wytchnieniem.
• Mnie tak jak tobie praca ta przystoi, tylko że dla mnie łatwiejszą się wyda, bo do niej chętnym zabiorę się sercem, gdy ciebie przymus tylko do niej wiąże.
• Z jej najpiękniejszym kłóciła się wdziękiem, Cały mu urok z wolna odbierała; Ty jedna tylko, ty, nieporównana, Wszystkie przymioty wszystkich stworzeń łączysz.
• Ledwom cię ujrzał, zaraz serce moje do ciebie biegło, aby ci wiernie służyć. Dla ciebiem został tym cierpliwym drwalem.
• Śmiało więc naprzód i szturmuj do flaszki!
• Co za pstry błazen i bez mózgu dudek!
• Litość za drzwi wypchnę i na leśne zbiję cię jabłko.
• Lecz co uwagi jest twej najgodniejsze, To córki piękność — on ją sam nazywa Nieporównaną.
• Ale myśl jest wolna.
• Kto umiera, płaci wszystkie długi?
• Chmury otwarte widziałem. I wielkie skarby spaść na mnie gotowe, Tak, że zbudzony marzyć znów pragnąłem.
• Ześlij nam, Boże, twych stróżów aniołów!
• Choć byłem ciężko od nich pokrzywdzony, Szlachetny rozum górę we mnie bierze I gniewu mego hamuje popędy. Nad ślepą zemstę wyższe przebaczenie.
• Rozbudźcie pieśni słodkie i niebieskie, Moje zamiary niech wpływ ich dokończy, Do moich celów umysły ich nagnie;
• Z piersi wygnał sumienie, naturę, aby nasycić żądzę panowania,
• Połknę powietrze, co mnie od nich dzieli, Wrócę nim puls twój dwa razy uderzy.
• Wy,  godna paro, łatwo by mi było królewskich gniewów piorun na was ściągnąć I w dwóch poddanych pokazać dwóch zdrajców; Ale nie pora plotkami się bawić.
• Strata tak wielka, że cierpliwość sama mówi, że na nią lekarstwa mi nie da.
• Nie chciałeś raczej wezwać jej na pomoc; Ja bowiem, dzięki jej wszechwładnej sile I słodkim wpływom, po równym nieszczęściu Znalazłem pokój w cichej rezygnacji.
• Widać w głębi: Ferdynanda i Mirandę grających w szachy
• Błogosławieństwa szczęśliwego ojca niech wszystkie, wszystkie otoczą cię wkoło!
• To śmiertelna rzecz przez nieśmiertelną dana mi Opatrzność
• Wewnętrzne łkanie mowę mi odjęło,
• Niech każdy troszczy się o drugich!
• W szpetnym ciele równie szpetna dusza.
• A mądry na przyszłość, Na twoje łaski pokorą zarobię. Jakiż był ze mnie osioł dubeltowy, żem sobie wybrał za boga pijaka,
• Jeśli modlitwa w pomoc nie przybędzie: modlitwa bramy litości otwiera.